I am gay!

Naaalala ko noong aking kabataan, lagi kaming nag-aaway ng nanay ko dahil sa bintanang ayaw kong iwanang bukas sa gabi. Pinipilit niya lagi na kailangan ko daw itong buksan dahil hindi ako makakahinga at maaari pa kong mamatay kung makulong ang hangin sa aking silid. Hindi ko ito matanggap dahil masyadong malaki ang aking kwarto upang makulong ang hangin at isa pa, nakakatakot kayang iwan ang bintanang nakabukas, paano kung may makita akong aswang, scary kaya yun! Pero dahil mabuti akong anak, sinunod ko si inay kahit nagngingitngit ang aking damdamin. Ang nakakainis pa dun, hanggang sa aking pagtanda ay para bang hindi ko na kayang hindi bukas ang aking bintana, bukod sa naoOC na talaga ko, ayokong mamatay ng ganun-ganun na lang. Anong kwentang bayani ang mamatay dahil sa suffocation? Ang weak naman non. Paano na ang madramang wakas sa buhay ng isang Jose Rizal?

Inis na inis talaga ko tuwing gabi dahil sa tunggaliang nagaganap sa pagitan ko at ng aking sarili. To close or not to close the window, that is the question. Ang ending, iiwanan kong bukas ang bintana kahit na galit na galit ko. Kapag naman kasi nakasara, hindi ako matulog. Pero nakakatakot talaga pag bukas, mamaya may pumasok pa at ma-rape ako. Gaaaaah! (Hmm, mukhang masaya naman kung may pasok at ma-rape ako. Basta ba malaki ang katawan niya e. Hahaha!)

Speaking of pagpasok sa bintanang bukas, eto na nga ang dahilan kung bakit napablog ako bigla. Hindi ko kailanman ikinasiya ang desisyon kong buksan ang bintana hanggang sa isang araw, “Jose, Jose, gising pare!” Kalaliman ng gabi iyon nang marinig ko ang mga katagang ito, natatakot at the same time excited akong buksan ang aking mga mata dahil baka eto na yung hinihintay, este, kinatatakutan kong pagkakataon na may mang-rape sa akin. Pagbukas ng aking mata, nakita ko sa aking ibabaw ang isang lalaki, hindi kagwapuhan pero matipuno naman. “Sinooo kaaaaa?” Ito na lamang ang aking nasabi. “Ako si Andres Bonifacio, Andy na lang, o kaya Boni, or you can just call me yours.” Andres Bonifacio. Parang narinig ko na ang pangalan na yun. Tama. Siya nga daw yung hot na lider ng Katipunan. Ang swerte ko naman!. Pinilit kong palalimin ng husto ang aking boses at nagtanong, “O bakit pare, anong sadya mo dito.” Hindi siya sumagot, tumitig lamang siya sa aking mga mata. Bakit ganito ang pakiramdam ko? Parang hinang-hina ako. Kaya naman pala. “Pare, ouch. Ang bigat mo.” Walang hiyang Andres to, nag-enjoy ata sa posisyon naming dalawa. Pero infairness, feel na feel ko ang naglalakihan niyang muscles. Humingi siya ng paumanhin at kailangan daw niyang pumwesto nang ganun upang hindi ako makasigaw dahil malalaman ng iba na nandun siya.

Umayos siya ng posisyon at magkatabi kaming naupo sa gilid ng aking kama. Ano kaya ang ipinunta ng lalaking ito dito? Baka nainggit siya dahil cool ako, baka hihingi siya ng ng beauty tips o baka balak pa niya kong gawing stylist niya. “Pare, come, join us.” Napatulala lamang ako sakanya habang hinihintay ang mga sunod na sasabihin niya. “Sali ka na sa Katipunan. Kailangan ka namin dun.” Eeeeww. Ako? Katipunan. Hindi ako bagay dun. Madudumihan lang ako, magagalusan. Paano na ang flawless kong kutis? Magagalit na naman ang derma ko. Tapos, ayoko pa sa hide-out nila. Ayoko sa masikip, maputik, mabaho. Naman Andres. Kadiri ka talaga. “Maganda ang aming layunin, kalayaan para sa Filipinas. Alam ko, yan din ang nais mo. Kaya kita pinuntahan. Alam kong ikaw ang makakatulong sa amin.” Che! Ang plastic nitong taong to, hindi naman kami magkakilala. “Pasensya ka na Andy, hindi ako marunong makipag-away. Saka hindi lang naman sa dahas natin makukuha ang minimithi nating kalayaan.” Awww. Nakita ko ang mukha ni Andy, lumong-lumo siya. Ngunit, muli siyang nabuhayan. “Maaari ka pa rin namang makatulong kahit hindi ka makipaglaban. Matalino ka at mayaman.” Balak pa ata akong gawing sugar daddy nito. Nako. Pero why not, hot naman siya. “Sige, pag-iisipan ko.” Hindi ko talaga alam kung ano ang isasagot sa kanya kaya yan na lang ang sinabi ko. “YEY. Rizal FTW.” Aba, loko talaga tong si Andres, feeling close forever.

Hinatid ko siya sa bintanang kanyang dinaanan papasok, nagpaalam siya at bumeso pa. Muli, nagpalitan na naman kami ng malalagkit na titig. At hindi ko na kailangang ikwento pa ang sumunod na mga nangyari. :D Basta, masaya ako. I am so gay! :D

- Jose P. Rizal



_____________________________
Marie Antonette C. Roxas